EU-WETGEVING EN MORATORIUM INZAKE GGO'S

Sinds 1990 (richtlijn 90/220/EEC) mogen in de EU 18 verschillende GGO ‘s worden vrijgegeven in het milieu, maar voorlopig zijn nog maar twee soorten transgene gewassen toegelaten in voedingsmiddelen: een maïs- en een sojavariëteit.
Transgene maïs wordt slechts op zeer kleine schaal effectief verbouwd in enkele EU-landen. Meestal worden transgene gewassen er slechts op afgescheiden proefvelden verbouwd.
In 1997 werd in de EU een nieuwe kaderwetgeving van kracht met betrekking tot Novel Foods (Nieuwe Voedingsmiddelen). Novel Foods zijn voedingsmiddelen waaraan iets nieuws is toegevoegd. GGO's en voedingsmiddelen die afgeleid zijn van GGO's, zoals pasta, ketchup, chips van genetisch gemodificeerde maïs … en die sindsdien op de markt komen, zijn per definitie Novel Foods en vallen dus onder deze wetgeving.

Onder druk van het consumentenverzet in enkele EU-landen bestaat sinds 1998 een de facto moratorium in de EU: elke nieuwe toelating voor GGO's werd geblokkeerd tot de Europese Commissie met een wetgeving op de proppen kwam inzake de traceerbaarheid en de etikettering van GGO's bevattende en ervan afgeleide producten. Het principe dat hierbij voor ogen staat, bestaat erin dat de consument te allen tijde met kennis van zaken moet kunnen kiezen tussen voedingsmiddelen die met of zonder transgene ingrediënten zijn gemaakt.
Richtlijn 2001/18, die van kracht wordt op 17 oktober 2002, versterkt de sinds 1990 bestaande regelgeving op het vlak van het evalueren van de risico's en de besluitvorming inzake het vrijgeven voor het gebruik van GGO-zaaigoed.

Zij reglementeert onder meer het vrijgeven van of de doelbewuste introductie van GGO ‘s in het milieu. Vooraleer een GGO kan worden toegelaten op de markt is een stap-voor-stap goedkeuring noodzakelijk. Per etappe is een dossier vereist aangaande een evaluatie van de risico‘s voor de gezondheid van de mens en voor het milieu.
De EU-wetgeving heeft ook betrekking op de verplichte informatieverstrekking en omvat algemene voorschriften inzake de etikettering en de traceerbaarheid.

Sinds 1997 bestaat de verplichting om op het etiket de aanwezigheid van GGO's te vermelden: in de Novel Food verordening wordt de labelling van voedingmiddelen en ingrediënten die GGO ‘s bevatten geëist. Sinds april 2000 was deze vermelding alleen nog verplicht bij aanwezigheid van meer dan 1 % GGO's per ingrediënt. Daarmee wordt rekening gehouden met een eventuele aanwezigheid van GGO's in het genetisch materiaal van conventionele voeding. Een nieuw voorstel werd ingediend om dit percentage te verlagen tot 0,5 %.
Tot nu werd alleen een etikettering verplicht voor producten waarin het DNA of eiwit van de GGO ‘s nog aanwezig is. Een nieuw wetsvoorstel werd ingediend om nu ook derivaten van GGO ‘s te etiketteren. Dit kunnen producten zijn waar niet noodzakelijk nog DNA in aanwezig is door transformatieprocessen, zoals bijvoorbeeld sojaolie.

Verdere en meer gedetailleerde informatie is te vinden op de site van de Europese Unie:
http://europa.eu.int/comm/food/fs/gmo/gmo_index_en.html